|
Hoe groot is de kans in de volgende 45 seconden op een onfatsoenlijke vraag (of mening)?
Ik dank een ieder hartelijk voor het imago van onze democratie. Ja werkelijk zo’n imago geeft best een prettig gevoel.
Maar laten we dan nu weer eens beginnen met nadenken. Het is hoog tijd voor een interessant onderwerp, zo een die te ingewikkeld is voor het realiseren van de consequenties als je er een item van gaat maken. Kan je dan in een paar regels de soevereiniteit inzichtelijk maken en hoe noem je dan die efficiëntie?
De een zegt dat het effect van democratie steeds groter wordt, de ander voelt zich juist meer betrokken: meer bevoegdheden voor de hele gemeenschap; allen met een eenduidige identiteit in hun achterzak. Zo’n identiteit rechtstreeks uit een achterkamertje. Allemaal een eigen zelf.
Het schijnt ontzettend belangrijk te zijn dat we weten waar we vandaan komen. Gaat dat om het gevoel of juist om minder gevoel?
Bevoegdheden als recht op een mening en het vrijelijk roepen en uiten en vinden.
Recht… recht, waar we wel al niet allemaal recht op hebben, wie heeft dat trouwens bepaald?
Maar daar om ik nog wel op terug.
Wie wel eens een verkiezingsdebat heeft gezien kan beamen dat meningen niet per definitie leiden tot verhelderende discussies, men veinst een gesprek en heel soms lijkt men zelfs te horen, maar laat je daar niet door misleiden, zo slim zijn ze vaak ook weer niet.
Wat mij het meest verontrust is dat ik niet hoef na te denken terwijl het om zo’n complexe zaken gaat.
Ik denk dan ook dat het geheel geen meningen zijn, meningen zijn namelijk schaars en voorbehouden aan hen die een diepgravend en grondig verstand van een aspect hebben. Om alles te kunnen afwegen zal je alles moeten kennen. En die blinddoek zie ik ook zelden nog, iedereen tuurt maar naar die ander met zijn mening.
Mensen moeten iets te zeggen hebben, ja was dat maar waar.
Mag de democratie dan binnenkort met pensioen?
|